No mes de novembro serán as probas para conseguir os Certificados de Lingua Galega (CELGA) de todos os niveis.

Se estades interesadas (espero que si) en facer as probas do CELGA en Tübingen (ou noutra cidade europea) ou queredes máis información podedes descargar a convocatoria premendo nesta ligazón:

http://www.xunta.es/linguagalega/arquivos/resolucion_22xaneiro10_probasCelga.pdf

Se tedes máis dúbidas, mandádeme unha mensaxe de correo-e.

Fun á páxina de información dos exames oficiais coa ligazón de Galicingen, pero só teño atopado información para a xente que se presentará ao exame en Vigo, etc. Sabedes como o ten que facelo a xente que estamos no estranxeiro?

Grazas por adiantado! Todas as aportacións son benvidas

Hoxe cóntovos un pouco de como son os meus gustos e os gustos da miña madriña Lucía cando trátase de viaxar polo mundo.

A verdade é que me gusta moito viaxar. Cando era pequeno, pasamos os veráns nun cámping nunha illa na “Ostsee” (o mar do norte de Alemaña) ou nun cámping nas montañas suízas situado a non máis de cinco quilómetros da cidade de St. Moritz. Fixemos excursións nas montañas ou tomamos baños no mar. Pero isto era máis ben “ir de vacacións” e non viaxar. A miña primeira viaxe verdadeira foi a Túnez cando tiña 10 anos. Gustoume moito o mar e toda a area atrás da costa. Máis tarde, fun a Londres, a Suráfrica e a Andalucía coa miña nai en viaxes guiadas, e tamén fun a Praga cun grupo de amigos, pero non foi ata cando tiña 19 anos e acabara o meu servizo social nun orfanato en Guatemala que realmente din coa forma de viaxar que máis me gustou.

Fixemos unha viaxe de Guatemala ata Venezuela (pasando por Nicaragua, Costa Rica, Panamá e Colombia) un amigo e eu, só coas nosas mochilas empregando tódolos medios de transporte posibles: autobús, avión, coches facendo autostop, e tamén as nosas propias pernas. Non tiñamos unha ruta planificada, só viaxabamos do día a día descansando nos sitios que máis nos gustaban ou onde pararamos ao final do día. Creo que fixemos bo equipo porque eramos bos amigos, sabiamos falar perfectamente o español de América e xa viviramos máis dun ano no país e sabiamos as prácticas da xente e os trucos para viaxar máis barato. Aínda que non vimos todos os sitios turísticos, vimos máis da vida da xente do país, atopámosnos con persoas interesantes en cada sitio novo, e realmente coñecemos o país porque non paramos só nos sitios turísticos.

Despois, viaxei a Suíza e ao sur de Francia, a Berlín, Leipzig, Dresden e Hamburgo, a Barcelona, pola Costa Brava e polas Illas Baleares, a Aragón, a Madrid e a Copenhaguen, a Galicia, a Islandia e a Suecia… pero creo o que máis me gustou foi a viaxe por América Central. Non era só a compaña perfecta (nin en soidade, nin en grupo), pero tamén a mestura perfecta de visitar cidades grandes (coma Panamá, Cartagena ou Caracas) e vilas do interior dos países, lugares descoñecidos coma o Parque Nacional Corcovado (un verdadeiro paraíso no sur de Costa Rica) e lugares famosos coma o Canal de Panamá – e todo isto máis coma viaxeiros e menos coma turistas. A experiencia máis fermosa que recordo é tamén desta viaxe: a excursión duns seis días a unha mesa enorme (o “Roraima”) da “Gran Sabana” no sur de Venezuela. Se tivese os cartos e o tempo, gustaríame volver a facer algo parecido.

…to be continued!

A la miña madriña tamén gústalle moito viaxar.

Dende pequena tivo a sorte de viaxar moito. Os seus pais sempre lles levaron de vacacións tódolos veráns a distintas partes de España e tamén a Portugal. Cando xa foi máis vella comecou a ir ao extranxeiro cos seus irmáns. Pasaron moitos veráns en distintos países para aprender idiomas: Irlanda, Inglaterra, Estados Unidos, Bélxica, Alemaña… O que máis lle gusta de viaxar é coñecer outra xente e outras culturas.

Non lle gustan moito os sitios típicamente para turistas, prefire coñecer sitios máis orixinais con xente do propio sitio. Case sempre cando viaxa non para en hoteis, normalmente quédase na casa dalgún amigo ou coñecido (que son os mellores guías turísticos de calquer sitio, como di a miña madriña).

O que menos lle gusta das viaxes é o tempo que se perde en aeroportos, estacións… Aínda que se ten boa compañía non lle importa moito.

Unha das viaxes que máis recorda foi unha que fixeron a San Franciso, en California. Alí estiveron vivindo cunha familia americana durante un mes e probou o famoso estilo americano de vida (coas súas cousas boas e malas). Foi con varios amigos e cun dos seus irmáns e pasáronlo moi ben nas diversas visitas a outras cidades que fixeron.

Paradóxicamente as súas viaxes preferidas agora son ás que retorna á casa, xa que a maior parte do ano vive fóra. Cada vez que retorna tenta visitar algo da súa rexión que non coñece (algunha vila pequena, algunha praia escondida, algún festival, etc).

A próxima viaxe que ten programada é á India en decembro …a verdade é: gustaría moito xuntarme!!!!

Non sempre vivín soa, pero funme bastante cedo da casa dos meus pais. Compartín casa con outros estudantes, cunha familia para quen traballaba coidando os fillos, cun novio que tiven – aínda que tamén había moitos momentos felices, sempre acabou habendo problemas, mal rollo e conflictos. Creo que non estou feita para compartir casa. Son pouco tolerante, aínda que tampouco son a compañeira de piso ideal. A única persoa coa cal quisiera compartir casa sería co meu mozo – pero como non teño vivo soa e estou bastante contenta con esta situación. Cando necesito descansar, descanso; cando quero poñer a música, fágono; cando quero cociñar as tres da noite, podo facelo sen problemas; e cando estou harta de tanta soidade e independencia, quedo con xente o invítona a casa.

A miña madriña Déborah comparte as miñas opinións sobre a convivencia en piso. Ela acaba de compartir a vivenda en Francia e parece que había tantos problemas que agora estaba moi contenta de irse para sempre de Rennes e de volver a vivir co seu mozo en Vigo. As dúas somos persoas a quen lles molesta que a outra xente non limpa suficientemente; as dúas somos persoas que acaban limpando elas por xa non soportar o caos e a suciedade dos demáis. Entendo moi ben o que Déborah di sobre as relacións sociais que deberías ter coa xente que vive contigo: non nos parece nada ben vivir con xente coa cal non temos ningun tipo de relación, que non coñecemos nada; neste caso, como di Déborah, o trato sería frío e artificial. Pero para establecer unha relación persoal tes que invertir un pouco de tempo e de enerxía, por exemplo xantar ou cear xuntos a veces, falar de cousas que te interesan, que te molestan ou que te emocionan para saber un pouco quen é a persoa coa cal vives. Tamén estou de acordo que é máis fácil vivir con xente que comparte un pouco a túa visión e o teu estilo de vida. Por iso o máis fácil – polo menos se se trata de unha relación boa – o máis fácil é vivir coa parella.

Nin a miña madriña nin eu tivemos moitos problemas con servizos ou empresas, pero é imposible non ter algún nunca. No meu caso, coas compañías aéreas, e no caso de Bea con bancos e compañías de telefonía.

O meu caso foi hai pouco tempo, cando mercamos uns amigos e mais eu uns billetes de avión para ir a Cracovia, Polonia, con Wizzair, que é a versión húngara de Ryanair. Custaron só seis euros ida e volta, e todo ben até que dúas semanas antes da data do viaxe mandaron un correo dicindo que cancelaban o vóo e de feito toda a ruta. E nós cos hostáis xa pagados e todo. Así que chamamos a atención ao cliente da compañía unhas cantas veces -e a un número de Reino Unido, polo que saiu por un ollo da cara- até que por fin dixeron que devolvía os cartos do billete, pero que polos hostais non podían facer nada. Aínda así, hoxe en día non volvín ver aqueles cartos, logo de varias reclamacións.

Bea tivo problemas con Vodafone e co Banco Santander. Con Vodafone, o que lle pasara é que moitas mensaxes aparecían duplicadas na factura, e que cando chamaba a ver que pasaba, dicíanlle que era cuestión do seu móbil, que estaba estropeado. Mais logo de chamar, nunca lle voltou a pasar, todo un misterio… E un tempo despois, tivo que estar chamando cada mes durante medio ano para que lle corrixiran a factura que estaba mal, e até ameazar con mudar de compañía non llo solucionaron.

E co Santander, pasoulle que estando recién chegada ao Erasmus, a tarxeta non lle funcionaba porque estaba bloqueada, así que non tiña xeito de sacar cartos e non coñecía a ningúen con confianza dabondo para perdir prestado cartos. Así que estivo unha semana comendo pan con queixo e leite con bolachas. Chamaba a todas horas á Atención ao Cliente do Santander -un 902 no que te teñen agardando moitísimo tempo-, só para que lle deran largas, tanto que tivo unha factura de teléfono de 500 euros aquel mes da que como non podía ser doutro xeito, o banco non se fixo responsable. Ao final, e por mágoa, arranxoulle o problema o rapaz que traballaba na oficina do Campus de Vigo.

Hoxe cóntovos un pouco de como son os sitios onde vivo eu e onde vive a miña madriña Lucía.

Eu vivo nunha residencia de estudantes situada na “Südstadt” (parte da cidade no sur de Tübingen), e Lucía vive nunha pequena casa no campus da universidade de Limerick (a cidade de Limerick está no oeste de Irlanda, case na costa, atravesada polo rio Shannon). Eu comparto apartamento con tres estudantes, un de filoloxía inglesa e dous de medicina, mentres Lucía vive soa, mais está sempre rodeada de xente: compañeiros de traballo, amigos, etc..

O meu cuarto só ten uns quince metros cadrados, pero ten tamén terraza cunha fermosa vista ao sur con panorama do campos verdes e viñedos. Gústame moito porque podo saír de casa para dar unha volta o deitarme nos prados cando o sol brila. Creo que de momento é a forma ideal de vivir para min porque gústame o ambiente de estudantes e o feito de ter compañeiros de cuarto, pero ao mesmo tempo non é una residencia de moita festa se non máis ben tranquila. A casa de Lucía é moi pequena tamén, pero ten de todo: cociña, baño e un cuarto no que cada metro está aproveitado con armarios, estanterías e caixóns de todo tipo; e coma a miña casa, está situada nunha zona preciosa: na entrada do campus que é unha zona rodeada de árbores co rio ao fondo. Sempre que pode gústalle pasear polo río e respirar ar fresco. É unha zona moi tranquila, só oe un ou dous coches ao día. Así, as nosas casas son perfectas para estudar e traballar!

Resulta que me gusta vivir en Tübingen aínda que sexa unha cidade pequena porque Tübingen ten moita vida cultural e nótase que a terceira parte da poboación son estudantes, pero ao mesmo tempo, Tübingen non ten os inconvenientes de cidades grandes como por exemplo moi tráfico ou moito ruído. Iso si, se tivese cartos para poder vivir en calquera outro sitio, querería ter unha casa pequena cun xardín, cunha cesta de baloncesto, e con moitas xanelas para ter moita luz, situada nunha cidade grande preto do mar, pero a casa nunha parte tranquila e verde da cidade, preto dun parque ou fraga por exemplo. Pero para isto, aínda non teño os cartos; e se non fágome director de cine famoso ou profesor na universidade, nunca terei esta casa. A casa ideal de Lucía non estaría en Irlanda, se non en Galicia, onde fai unha pouca máis de calor e ela ten a praia máis preto. Gustaríalle vivir nunha casiña coa súa horta e os seus animais. Mais para iso ten que esperar uns aniños coma min Pero está ben soñar un pouco, ou non?

Saúdos

jan

O problema xurdiu cando xa metera todos os meus datos, os do meu mozo e os da tarxeta para pagar. Apareceu unha pantalla de erro que dicía que tiña que comprobar o meu correo electrónico para saber se mercara os billetes. Non tiña ningún correo, pero aínda así intentei mirar en xestión de reservas da páxina web da compañía. Non me deixaba acceder á reserva, polo que intentei mercar de novo os voos. Mesma pantalla de erro, ningunha mensaxe na bandexa de entrada do meu correo, e seguía sen poder acceder á reserva.

Uns días máis tarde entrei outra vez na páxina, para repetir o proceso, pero entón a mensaxe cambiou. Dicía que non podía realizar o pago coa miña tarxeta e, como non podo ver os movementos da conta desde aquí, chamei aos meus pais para que intentaran ver que pasaba. E o que pasou é que tiña o cargo polas dúas veces que intentei mercar os voos e estaba sen saldo dispoñíbel na tarxeta. E, por suposto, eu seguía sen ter os meus billetes.

Entón comezou a odisea de chamadas ao servizo ao cliente. Moitas veces agardaba e agardaba e non había resposta. Outras tantas, a teleoperadora desviábame a outro número de teléfono que sempre estaba comunicando. Despois de case unha semana chamando sen parar e sen poder solucionalo atopei unha rapaza que o solucionou nun intre. Dous minutos falando con ela e xa tiña o número de reserva dos meus voos e a confirmación por email de que me devolverían o resto do diñeiro.

E esta é a miña experiencia. A miña madriña, pola contra e afortunadamente, non tivo nunca ningún problema deste tipo, aínda que o seu irmán si. Contoume que foi a Londres desde Porto cando a nube volcánica colapsou media Europa. No aeroporto dicían que poderían voar na data, na compañía que non o sabía e que tiña que ir ao aeroporto e a ver que pasaba…el, intentaba explicar que para chegar ó aeroporto tiña que conducir 150 quilómetros e que se chegaba e ao final non podían ir pois xa vos imaxinades. Ademais pensaba que como lle podían dicir iso xa que se podía colapsar o aeroporto. Despois de múltiples chamadas (ben cobradas todas elas) confirmáronlle que podían voar na data e a hora adecuadas pero foron uns días terribles… e eu podo confirmalo, porque xa é mala sorte que a min tamén me pillou o volcán cando quería volver a Alemaña!

agora vou falar sobre a miña casa de Tübingen.   Vivo nunha residencia de estudantes, nun cuarto pequeno, mais moi acolledor.  O edificio está en WHO, unha montaña de Tübingen onde hai unha especie de aldea de estudantes, con moitas casas e moitos mozos e mozas que viven aquí.

Os meus compañeiros de piso, cos que comparto a cociña, son tamén estudantes e de diferente nacionalidade (de Alemaña, do Brasil, de Turquía).  Non temos moita relación nin amistade, só saudámonos cando nos topamos na cociña ou no corredor. A casa ten ao arredor outros edificios e casas, algún parque pequeno e moitos árbores.  Ademais eu vivo nun 14 e podo ver pola miña ventá bosque, mais montañas, unha parte da cidade de Tübingen e incluso outras vilas vindeiras.

O que máis me gusta é que podo vivir soa e que no meu cuarto teño o espacio suficiente para vivir e non necesito máis.  Mais doutra banda, o que menos me gusta é que como vivimos todos os estudantes moi preto sempre chama alguén ou hai algo que facer e ao final estudo menos do que debería…

Eu agora prefiro vivir soa o con amigos, mais de momento só podo facelo aquí, porque cando chegue outra vez a Madrid terei que vivir na casa cos meus pais.  É moi difícil independizarse en Madrid:  todos os pisos son moi caros, ademais dos contratos lixos e a falta de boas bolsas…  i agora coa crise máis.

Xesús vive na Galiza, en Ribadavia,  na casa da súa nai coa súa nai e o seu irmán.  Vive nun piso con bastante tranquilidade, xa que se trata dunha vila non moi grande.

Sobre as cidades grandes e as vilas eu sempre preferin as vilas ou as cidades pequenas. Isto pode soar un pouco estraño xa que eu vivo en Madrid, mais non me gustan nada as cidades grandes porque son moi extresantes e penso que illan ás persoas. En troco, nas vilas, aldeas e cidades pequenas hai un ambiente máis acolledor e de familiaridade entre a xente e son mais tranquilas.

A xesús gustaríalle vivir en calquera lugar onde fose feliz, daríalle igual se fose nunha cidade grande ou pequena ou se fose nunha aldea.  Se tivese moitos cartos tamén daríalle igual, porque continuaría a vivir con austeridad, xa que o feito de ter cartos non lle levaría a ter unha gran mansión.  O único que querería sería estar rodeado da súa xente.  A min se tivese moitos cartos tamén daríame igual e seguiría a vivir nunha casa pequena e co necesario para vivir,  iso si, sobre onde querería que estivese esa casa bastaríame con que fose nun lugar bonito.

Aínda que desconfiaba, Emilio foi a Compostela, dende onde saía o avión con escala en Madrid. Pero xa tiveron que ir en taxi á Coruña por problemas co avión. As maletas foran facturadas de tódolos xeitos en Compostela! Cando lle pediron o visado no aeroporto, tivo que contarlles todo e aínda así non o deixaban voar. Pero despois de nove meses de agardar pola viaxe, Emilio non quería ficar na Galiza. Así que insistiu, e metérono nun taxi outra vez cara a Santiago, para coller o avión. Vaia leria! Xa en Madrid, os axentes da seguridade cubana pedíronlle o famoso visado, el contoulles o que pasaba e… Dixéronlle que non podía voar! Aínda chamaron aos xefes na Habana, que repetían o mesmo: sen visado n0n se podía mover do Estado español. E a maleta xa no avión!

O mellor veu despois: a solución máxica, déronlla os traballadores de Iberia. Contáronlle que na oficina do Corte Inglés do aeroporto podía mercar un visado a Cuba. El estaba, evidentemente, moi desconfiado: nove meses de espera e podía facelo nunha oficina calquera do Corte Inglés??? Ademáis, non só facían eles os visados, senón que tamén era Cuba o único estado que lles deixaba tramitalos!

Así que pagou relixiosamente os 61 euros que custaba o papel e voltou á oficina de Iberia de Barajas, que (non sen ter que insistir) lle pagou unha noite de hotel e a viaxe do día seguinte. Sorte que o erro fora do persoal de Compostela, que lle deixara subir no avión para Madrid!

E máis nada, chegou a Cuba un pouco tarde pero moi contento de poder chegar!