As nosas casas

Eu vivo soa nun pequeno piso no centro de Tübingen. É unha casa bastante antiga no casco vello. O piso encóntrase no último andar. Hay vigas moi pintorescas que forman parte do teito e que están sempre cheas de polvos. Ademáis téimome que haxa algún bicho que vive dentro das vigas… en inverno, vai un frío de carallo porque a casa está moi mal aislada. Pero a xente que entrou na miña casa sempre estaba encantada co bonito que é o meu piso. A verdade é que para min é moi importante que me sente ben na miña casa e por iso tamén pasei xa moitas horas en decorar, arreglar e limpar a miña casa.

Non sempre vivín soa, pero funme bastante cedo da casa dos meus pais. Compartín casa con outros estudantes, cunha familia para quen traballaba coidando os fillos, cun novio que tiven – aínda que tamén había moitos momentos felices, sempre acabou habendo problemas, mal rollo e conflictos. Creo que non estou feita para compartir casa. Son pouco tolerante, aínda que tampouco son a compañeira de piso ideal. A única persoa coa cal quisiera compartir casa sería co meu mozo – pero como non teño vivo soa e estou bastante contenta con esta situación. Cando necesito descansar, descanso; cando quero poñer a música, fágono; cando quero cociñar as tres da noite, podo facelo sen problemas; e cando estou harta de tanta soidade e independencia, quedo con xente o invítona a casa.

A miña madriña Déborah comparte as miñas opinións sobre a convivencia en piso. Ela acaba de compartir a vivenda en Francia e parece que había tantos problemas que agora estaba moi contenta de irse para sempre de Rennes e de volver a vivir co seu mozo en Vigo. As dúas somos persoas a quen lles molesta que a outra xente non limpa suficientemente; as dúas somos persoas que acaban limpando elas por xa non soportar o caos e a suciedade dos demáis. Entendo moi ben o que Déborah di sobre as relacións sociais que deberías ter coa xente que vive contigo: non nos parece nada ben vivir con xente coa cal non temos ningun tipo de relación, que non coñecemos nada; neste caso, como di Déborah, o trato sería frío e artificial. Pero para establecer unha relación persoal tes que invertir un pouco de tempo e de enerxía, por exemplo xantar ou cear xuntos a veces, falar de cousas que te interesan, que te molestan ou que te emocionan para saber un pouco quen é a persoa coa cal vives. Tamén estou de acordo que é máis fácil vivir con xente que comparte un pouco a túa visión e o teu estilo de vida. Por iso o máis fácil – polo menos se se trata de unha relación boa – o máis fácil é vivir coa parella.